Blog #003

Hoe heet jouw angst?


Heb je er wel eens aan gedacht om je angst een naam te geven? Zo ja, hoe zou jouw angst dan heten? Of zie jij je angst meer als een soort poppetje of vogeltje die gevraagd en ongevraagd op je schouder komt zitten? Een tijd geleden heb ik mijn angst Piet genoemd. Piet, omdat die naam als eerst in mij op kwam. Soms maak ik het mezelf niet moeilijker dan het is😊. 

 

In mijn nieuwe blog ‘Meet Piet’ deel ik je graag met je hoe ik erop kwam om mijn angst een naam te geven.

Meet Piet

Als ik voor het eerst bij mijn toenmalige vriend Alain op bezoek ga in Lyon, besluiten we bij een leuk restaurantje wat te gaan eten. Het voelt bijzonder om hier te zijn. Ik ben benieuwd hoe de stad eruit ziet als het licht is. Samen genieten we van een heerlijke avond.

 

Als ik de volgende morgen wakker wordt voel ik mij een ander mens dan de avond daarvoor. Waarbij ik gisteren nog dacht, we gaan een leuk weekend samen hebben en lekker genieten, lijkt het nu of de angst mij volledig heeft overgenomen. De angst zit in mijn lichaam; ik voel het overal. In mijn hoofd blijven er maar gedachten opkomen van alles wat er fout zou kunnen gaan. Alain is beneden ontbijt aan het maken en het enige wat ik denk is: ’Ik wil naar huis!’ Opeens voel ik mij zo ver weg van mijn vertrouwde wereld. Hoe kom ik nou thuis als er iets misgaat? Tegelijkertijd komt er een boosheid in mij op. ’Hoe kan de angst mijn leven nog steeds zo bepalen. Wat doe ik fout? Ik dacht dat ik dit achter mij had gelaten’.

 

Als Alain binnenkomt met het ontbijt en mijn tranen ziet krijg ik een dikke knuffel. Hij snapt niet wat er is en wat er met mij gebeurt. Begrijpelijk want ik snap er zelf ook helemaal niks van. Met woorden probeer ik mijn gevoel te beschrijven. In het Nederlands is dit al lastig en in het Engels lijkt dit nu onmogelijk. Ondanks dat ik denk dat het voor hem niet leuk is, laat ik mijn tranen even gaan. Dit lucht op en ik merk dat er iets meer ontspanning in mijn lijf komt en het wat rustiger in mijn hoofd is. Als Alain naar beneden gaat en ik even wat tijd alleen heb besef ik dat ik als vanouds weer hard aan het vechten ben tegen mijn angst. De angst mag niet winnen! Ik wil niet dat mijn angst dit weekend verpest. Hier heb ik zo naar uitgekeken. Dan besluit ik om het gevecht te stoppen, ik geef mij over. Tranen van verdriet en teleurstelling in mezelf rollen over mijn wangen en ik voel me klein. Maar een ding is zeker: zo vechten wil ik echt niet meer.

 

Na een lekker douche waar ik alles van mij heb afgespoeld zoek ik Alain op in de tuin. Hij zit net in een zonnestraal wat te lezen. Opeens besef ik hoe mooi het hier eigenlijk is. De grote bomen waarvan de bladeren een herfstachtige kleur hebben staan er gelukkig en trots bij. Ik pak een stoel en ga naast Alain in het zonnetje zitten. Omdat ik graag wil uitleggen wat er met mij gebeurt, vertel ik hem over mijn angstperiode. Hoe het is begonnen en hoe het er op onverwachte momenten opeens weer is.

 

Om het voor mijzelf en voor hem makkelijker te maken stel ik mijn angst voor als Piet. Meet Piet. Piet is eigenlijk altijd bij mij. Soms slaapt hij, is hij klein en stil, maar soms is hij reusachtig en neemt hij de controle compleet van mij over. Het gevoel van geen controle hebben, de onrust en spanning die Piet veroorzaakt, vind ik ongekend irritant. Het enige wat ik dan wil is weg. Weg uit de situatie, weg naar buiten, weg naar een veilige plek.

Na het gesprek met Alain voel ik mij meer verbonden met hem en  soms voelt het zelfs alsof we nu samen  met Piet gaan dealen. Op de momenten dat ik merk dat Piet groter wordt vertel ik dat aan Alain. Alleen het delen is al fijn. Alain belooft mij regelmatig met een dikke glimlach om zijn mond om Piet voor mij te vermoorden. Ik lach terug en fantaseer hoe een leven zonder Piet eruit zal zien…

Copyright @ All Rights Reserved