Blog #001

Help, een paniekaanval!



Wat is een paniekaanval? Voor mij is een paniekaanval een golf van angst die onverwachts opkomt en je gedachten en je hele lichaam ontregelt. Ondanks dat volgens mij iedereen een paniekaanval op zijn of haar eigen manier beleeft, zijn er denk ik ook veel overeenkomsten. Als je wel eens een paniekaanval hebt gehad ben ik benieuwd of je je herkent in mijn omschrijving van een paniekaanval...


Het begint bij mij vaak met een golf van warmte waardoor ik begin te zweten. Mijn knieën beginnen te knikken en mijn benen lijken opeens niet meer te werken. In een paar seconden voel ik mij misselijk en heb ik het gevoel dat alles wat in mij zit zo snel mogelijk naar buiten wil. Ik voel de controle over mijn lichaam volledig verdwijnen en ik raak in paniek. Mijn ademhaling versnelt en mijn hart begint zo snel te kloppen dat ik denk dat het bijna ontploft. Ik voel het bloed door mijn aderen heen schieten en alles om mij heen begint te draaien. Ik begin naar lucht te hapen maar het lijkt alsof ik nu echt geen zuurstof meer in mijn longen krijg. Mijn misselijkheid wordt nog erger en ik geef mezelf gewonnen. Ik stop met vechten tegen al deze nare gevoelens en verwacht dat het nu snel zwart voor mijn ogen wordt en mijn ademhaling voor altijd zal stoppen.


Dit alles gebeurt soms al in een paar seconden, niet te doen! Het positieve nieuws is dat een paniekaanval snel zijn hoogste punt bereikt. Hierdoor is het ook weer snel voorbij. Het lastige is dat daarna vaak een angst ontstaat voor een volgende paniekaanval. Hierdoor leef je continue vanuit angst. 


In mijn eerste blog beschrijf ik de gebeurtenis waarmee mijn paniekaanvallen-periode begon. Toen had ik nooit kunnen bedenken dat dit het begin was van een veel te lange periode van paniekaanvallen.

De eerste keer...

Ken je die kappers met zo’n stoplicht in de zaak? Daar zat ik te wachten voordat mijn haren geknipt en gekleurd zouden worden. Het stoplicht stond op oranje. Volgens mij betekent dit dat ze eigenlijk geen idee hebben hoelang het nog duurt. Maar toen (en nu eigenlijk nog steeds) als ik iets in mijn hoofd heb kan het mij niet snel genoeg gaan, morgen is dan vaak geen optie. Dus zat ik als verlegen 16 jarig meisje keurig te wachten in een veel te warme en drukke kappers zaak. Na een uur wachten met een toenemend honger gevoel was ik eindelijk aan de beurt, YOEHOE! Nou ja, dat is een beetje overdreven, kappers zijn niet mijn dingen. Hoe kan dit voor sommige mensen ontspannend zijn? Het begint bij de ongemakkelijke stoelen bij de wasbak waarbij je eigenlijk nooit ontspannen kan liggen omdat je je nek in een positie moet leggen waarbij ontspannen in mijn beleving onmogelijk is. Zit je zo goed vraagt de kapper dan vaak? Beter dan dit wordt het niet denk ik zachtjes. Vervolgens begint de kapster je haren te wassen met van die rubberen handschoenen, ik doe mijn ogen dicht en een laatste poging om te ontspannen maar mijn gedachten nemen het al snel weer over. Het lijkt wel alsof ze zoveel mogelijk klitten in mijn haar zit te maken. Zodra ik weer op de kappersstoel zit begint ze al die klitten met een veel te fijne kam eruit te kammen, het allerlaatste stukje ontspanning verdwijnt uit mijn lichaam. Inmiddels is de kapster begonnen om ‘highlights’ in mijn haar te zetten. Bij elke folie begon ik mij beroerder te voelen en bedacht mij dat ik toch echt wat had moeten eten voordat ik hier ging zitten. Nadat ik genoeg moed verzameld had om de kapster iets te eten te vragen voelde ik mezelf weg zakken. Het licht ging langzaam uit en de vloer kwam steeds dichterbij…


Toen ik mijn ogen weer open deed lag ik nog op de grond. Voor mijn gevoel was er een plaatselijke heuvel ontstaan onder mij, waarbij mijn voeten op de top lagen en mijn hoofd onder aan de heuvel. Achter af denk ik dat dit iets te maken heeft met het bloed dat op dat moment zo hard mogelijk naar je hoofd probeert te stromen. Langzaam kwam ik overeind en het enige dat ik wilde was weg. Weg naar buiten, weg uit deze situatie, vluchten! Eindelijk buiten, ben ik (met de folies nog in mijn haar) op de grond gaan zitten. Ik ademde de frisse lucht in mijn longen. Rechts van mij stond een glaasje water en in mijn hand had ik een snicker die nog nooit zo slecht smaakte. Ik probeerde te snappen wat er gebeurd was en merkte dat ik boos en bang werd. Ontzettend boos en teleurgesteld omdat mijn lichaam mij zo in de steek had gelaten. Daarna volgt snel als de angst. Bang omdat ik de controle volledig had verloren. De controle over de situatie maar ook over mijn lichaam. Hoe kan ik nu nog op mijn scooter naar huis rijden? Ieder moment kan ik de controle weer volledig kwijt raken. Misschien gebeurt het straks nog wel een keer? Nadat de kapster de folies uit mijn haar heeft gehaald en in een korte tijd nog iets van mijn haar probeerde te maken kwam mijn vader mij ophalen. Mijn lijf voelde nog steeds zwak en ik was erg misselijk. Snel daarna lag ik veilig in mijn bed. De tranen bleven maar komen en het voelde alsof ik letterlijk en figuurlijk was ingestort. Intens verdrietig en bang om dat hulpeloze en nare gevoel van paniek weer te ervaren.


Na deze dag begon er een veel te lange periode (van jaren) met angst en paniekaanvallen. In mijn blogs wil ik je mee nemen in deze periode van mijn leven waarbij ik mijn angsten uiteindelijk heb kunnen gebruiken om mezelf helemaal vrij te gaan voelen. Daarnaast ben ik meer in contact gekomen met mijn lichaam en heb ik geleerd dat mijn gedachtes geen waarheid hoeven te zijn. Ook heb ik ervaren dat ik de regie heb over hoe ik met mijn gedachtes om ga en welk effect dit heeft op hoe ik mij voel en welke keuzes ik maak. Die regie is een heerlijk gevoel voor een controlfreak;-)


Heb jij ook wel eens last van paniekaanvallen? Of herken je sommige angsten? Heb je behoefte om hier over door te praten? Neem dan contact met mij op voor een kosteloze online afspraak van ongeveer 30 minuten! Gewoon omdat ik weet hoe eenzaam, ingewikkeld en vermoeiend angst kan zijn en ik graag wil ondersteunen en inspireren waar ik kan.

Copyright @ All Rights Reserved